In een Parijs speelhuis moet een jongeman zijn hoed inleveren. Hij krijgt een nummer terug. Voor hij ook maar iets heeft ingezet, heeft de verteller je al laten twijfelen aan wat je bij vertrek weer mee naar buiten kunt nemen.
De man achter de garderobe heeft maar een paar woorden nodig. De verteller neemt het vervolgens van hem over. Waarom eist een speelhuis eigenlijk je hoed op? Misschien wil de politie je naam weten. Misschien zou iemand zelfs de schedels van gokkers willen opmeten. De jongeman staat intussen nog altijd op de drempel.
Lees de scène nog eens vanaf het ogenblik waarop er een nummer in zijn hand ligt. Eerst bekeek je een onbekende bezoeker. Ergens onderweg is de verteller overgeschakeld op vous en spreekt hij jou aan alsof je zelf naar de speeltafel loopt. In die paar alinea’s kun je goed proeven of je plezier hebt in Balzacs lange zinnen en zijn gewoonte om zich rechtstreeks met de lezer te bemoeien.
Past dit boek bij jou?
Zoek je een fantastische roman, dan vraagt het begin wat geduld. De huid uit de titel verschijnt pas later. Vind je het al spannend dat een gewone garderobe ineens op een onderpand voor iemands vrijheid lijkt, dan geeft dit fragment je een goede reden om door te lezen.
Leesfragment en editie
Lees Le Talisman bij Wikisource. De tekst komt uit een andere uitgave. De digitale editie bij bol is in het Frans en heeft e-ISBN 9782384612956.
Bij aankoop via deze link kan Zovif commissie ontvangen. Bekijk La Peau de chagrin als e-book bij bol.