Voor Alfred Issendorf wordt een voettocht van vijfentwintig kilometer een rekensom die hij met zijn benen moet oplossen. Zijn hoofd bonst en onder de last op zijn rug kost rechtop blijven al moeite. Toch haalt elke stap iets van de afstand af. Wie ooit op een lange wandeling alleen nog tot de volgende bocht wilde komen, kan in dit fragment uit hoofdstuk 19 meteen met hem mee.
Waarom denkt Alfred onderweg aan een hunebed?
Dan verplaatst Alfred zich in gedachten naar Drenthe. Hoe lang zouden hunebedbouwers nodig hebben gehad om één rotsblok op zijn plek te krijgen? Hij begint in halve meters te rekenen en komt uit bij een werk dat generaties kan duren. Juist de ernst waarmee hij die berekening uitvoert, is raak. Zijn gedachten bestrijken inmiddels eeuwen, terwijl hij zelf nog altijd diezelfde rugzak draagt.
Als je vooral wilt lezen welke ontdekkingen een geoloog doet, geeft deze passage een goede indruk van Hermans’ omwegen. De tocht krijgt voor een groot deel vorm in Alfreds eigen hoofd. Je kunt het fragment lezen zonder te weten hoe zijn zoektocht afloopt.
Lees het fragment uit hoofdstuk 19 bij de Literaire Canon. De Canon citeert de Volledige werken. Het Nederlandstalige e-book bij bol heeft e-ISBN 9789023449546.
Zovif kan commissie ontvangen als je via deze link iets koopt. Bekijk Nooit meer slapen als e-book bij bol.